coder's life

W dystrybucji GWT znajdują się cztery skrypty cmd, które w największym skrócie można nazwać kreatorami. Każdy z nich jest wykorzystywany na różnym etapie tworzenia aplikacji. projectCreator GWT pozwala na łatwą integrację ze środowiskiem Eclipse, dlatego też jeżeli podczas tworzenia aplikacji programista zamierza korzystać z tego IDE, wówczas powinien użyć tego narzędzia. Kreator ten zakłada strukturę katalogów (wraz z plikami .project oraz .classpath) , która pozwoli łatwo zaimportować tworzoną aplikację jako projekt Eclipse. Wykonując komendę: Utworzona zostanie następująca struktura: applicationCreator Kreator ten pełni trzy funkcje: Wytwarza strukturę pakietów dla aplikacji. Generuje domyślne pliki HTML i Java spięte w prostym pliku module XML. Te pliki stanowią prostą aplikację od której można zacząć budowanie bardziej zaawansowanych funkcjonalności. Tworzy skrypty cmd, które pozwalają przekompilować i uruchomić aplikację w trybie hosted mode. Wykonując komendę (bez Ecl...

Pamiętam jak dawno dawno temu natrafiłem na bardzo ciekawy framework jakim był Echo2, sama koncepcja pisania dla mnie była genialna, ale jednak po dokładniejszej analizie tego rozwiązania stwierdziłem, iż w praktyce ma ona małe szanse powodzenia. Teraz nadeszedł moment, gdy postanowiłem porównać go z GWT, ponieważ sama idea pisania aplikacji w tych frameworkach jest analogiczna, ale zasada działania już zupełnie inna. Zarówno w GWT jak i w Echo2 programista używa API zbliżonego do Swinga (lub jak kto woli do AWT). Poniżej zamieszony został przykład jak dodać pole edycyjne i przycisk w Echo2: Natomiast w GWT ten sam przykład wygląda tak: Jeżeli chodzi o porównanie kodu nie ma zasadniczych różnic, natomiast w działaniu sytuacja jest odmienna. GWT na podstawie kodu Java generuje JavaScript, który jest uruchamiany w przeglądarce Internetowej, natomiast Echo2 kompiluje kod do klasy Java, a następnie uruchamia go na serwerze. To powoduje, iż każde zdarzenie (np. naciśnięcie przycisku) ...

Pamiętam czasy gdy programy pisało się korzystając z biblioteki curses, a interfejs użytkownika stanowił terminal 80x24. Nie będę się na ten temat zbytnio rozwodził, ale wspominam jedną rzecz jak coś napisałem to działało na każdym terminalu. Później przyszła era aplikacji GUI (np. Delphi, Swing), aż wreszcie doszliśmy do przeglądarek Internetowych i tutaj zaczeły się problemy. Na Firefoxie coś działa, a na Internet Explorze nie itd. W poprzednim tygodniu natrafiłem właśnie na taki problem i jak zawsze z pomocą przyszedł "html hack", czyli wykorzystanie słynnej funkcji JavaScript setTimeout . Zacznę od początku (tak chyba najlepiej) czyli od przykładu, który zobrazuje problem na który natrafiłem. Otóż chodziło o to aby przycisk po zaznaczeniu checkboxa się pokazywał (dodatkowo atrybut position musiał być relative ), a po odznaczeniu chował (dodatkowo atrybut position musiał być absolute ). Cały kod html zawarłem poniżej: Po uruchomieniu tego przykładu okazało się, że ows...

Chyba nikomu nie trzeba przybliżać osoby Jamesa Goslinga. Ze względu na weekend zamieszczam link do krótkiego filmu, którego jest on głównym bohaterem. Przyznam, że film mnie bardzo rozbawił: There are better ways to meet your idols

W programowaniu często jest tak, że zrobienie podstawowej rzeczy jest proste i szybkie, dotyczy to w szczególności frameworków. W dystrybucji danej biblioteki mamy często mnóstwo przykładów, które charakteryzują się jednym elementem - są proste, niekiedy zbyt proste. Podobnie zresztą jest z większością tutoriali. Jednak czy jest to problem. Na początku nie, ale później owszem. Bo co z tego, że po zapoznaniu się z przykładami, czy kursami potrafimy zrobić jeden formularz skoro nie wiemy jak zaprojektować, a później zaprogramować całą aplikację. Oczywiście intuicja podpowiada programiście, w którym kierunku należy podążać, jednak zawsze zadaje sobie on pytanie czy jest to kierunek słuszny, zgodny ze sztuką i czy architektura jego aplikacji jest optymalna. Właśnie na taki problem napotkałem tworząc aplikację w GWT. Moja aplikacja składać się miała z dwóch elementów: panelu dla użytkownika oraz panelu dla administratora. Jednak pewne elementy tych paneli miały być wspólne: zarówno element...

Zacznę od przedstawienia problemu, który oczywiście nie istnieje dopóki się go nie napotka :) Problem tkwi w tym, iż część parserów XML zamyka wejściowy strumień ( InputStream ) kiedy napotka EOF (-1). Dotyczy to choćby Xercesa, który jest domyślnym parserem dla biblioteki JDOM. Oczywiście nie byłoby w tym nic złego gdyby wejściowym strumieniem nie był SocketInputStream , ponieważ jego zamknięcie powoduje jeden niekoniecznie pożądany skutek, a mianowicie zamknięcie socketu, który w efekcie jest już bezużyteczny co oznacza nic innego jak to, iż nie można przez niego wysłać odpowiedzi. W przypadku dużej części aplikacji sockety są wykorzystywane do realizacji klasycznego modelu żądanie-odpowiedź np. klient wysyła do serwera dokument XML, serwer go przetwarza, a następnie odpowiada klientowi innym dokumentem XML. Jednak w przypadku gdy po wczytaniu dokumentu XML przez serwer socket zostanie zamknięty, klientowi nie zostanie udzielona odpowiedź. Co można w takim razie zrobić aby osiągnąć...

Komu się nie zdarzyło czegoś skrobnąć w Swingu i/lub Delphi z wykorzystaniem graficznego designera, pewnie większości programistów. Owszem może kod który powstaje dzięki takiemu narzędziu nie jest najwyższych lotów, ale przynajmniej taki interfejs graficzny tworzy się po prostu szybko, nawet nie będąc ekspertem w zakresie danej biblioteki, koncentrujemy się tylko nad obsługą poszczególnych zdarzeń (np. onClick itd). No tak ale co z tego jak dzisiaj każdy (no może prawie każdy) oczekuje, że aplikacja będzie dostępna przez przeglądarkę Internetową i oczywiście aplety odpadają bo trzeba instalować JRE itd. Pamiętam historię, którą opowiedział mi mój znajomy o firmie w której programiści kilka lat temu tworzyli aplikację w Visual Basicu, a teraz robią to w JSP. Zapytałem czy są zadowoleni, a on odpowiedział, że nie do końca, ponieważ nie potrafią zrozumieć dlaczego, coś co tworzyli przez jeden dzień zajmuje im teraz trzy dni... Ta krótka opowieść zalatuję nostalgią za korzeniami, za środow...